Reint Gaastra Business.nl

Onlangs verscheen de intrigerende film ‘Living in the material world’ van regisseur Martin Scorsese over het leven van George Harrison. Was je ook zo geschokt tien jaar geleden door het onverwachte afscheid van de sympathieke Beatle op 58-jarige leeftijd? Ik wel. Hij was een van mijn helden. Heb nu zijn prachtige cd ‘All Things Must Pass’ weer gedraaid. De titelsong is zeer toepasselijk, maar ook de nummers ‘My Sweet Lord’ en ‘The Art Of Dying’ sluiten goed aan bij zijn sterven.
 

Veel mensen ervaren vreugde op hun werk: u hebt een moeilijke klus met succes geklaard, uw team heeft een zieke collega weer opgenomen en stap voor stap aan het werk geholpen, uw bedrijf is uit de rode cijfers. Allemaal vreugdevolle momenten. Toch is vreugde op het werk niet vanzelfsprekend. Er wordt veel pijn geleden in organisaties. Mensen lijden door een te hoge werkdruk, door een toenemend gebrek aan aandacht, zitten op de verkeerde stek en ervaren hun werkzaamheden als zinloos.

Winst is een belangrijke voorwaarde voor het voortbestaan van een organisatie, toch zijn er ondernemers die winst mooi vinden, maar voor het beoordelen van de slagkracht van het bedrijf meer waarde hechten aan de cash flow. De cash flow zou een betere indicatie geven voor de conditie van het bedrijf. Toch dient zich in leiderschapsland een volstrekt andere graadmeter aan voor de vitaliteit van het bedrijfsproces en de daarin actieve werknemers, namelijk de flow. 
 

Vergelijkbaar met de mens bestaat ook een onderneming uit een lichaam, een geest en een ziel. Althans dat is de mening van de in Amerika wonende Indiase arts Deepak Chopra. Volgens hem bestaat de fysieke organisatie uit de bedrijfsterreinen, de gebouwen, de werkplekken en natuurlijk de mensen. De geest van het bedrijf kan men vergelijken met de opgetelde brainpower van alle medewerkers. En de ziel van de onderneming wordt gevormd door het collectieve bewustzijn en onderbewustzijn van iedereen die er werkzaam is.
 

In deze hectische tijden lijken we voor houvast in het leven terug te grijpen op iconen uit oude vertrouwde tijden. De nostalgie is een bloeiende markt. Op televisie en in bioscoop en theater kijken we maar al te graag naar oude en nieuwe versies van bijvoorbeeld Dik Trom, Snuf de Hond, Pipo de Clown, De Kameleon, Kapitein Rob en Pietje Bell. Maar ook merken als Queen, Abba, Zorro en The Sound of Music worden omarmd als iconen van een vervlogen tijdperk.

Onlangs kreeg ik het verzoek van een directeur om voor zijn managementteam een concreet stuk te schrijven over het onderwerp ‘Persoonlijke ontwikkeling’. Dat vind ik erg inspirerend om te doen. Maar voor ik daar goed en wel aan begon heb ik mij de vraag gesteld wat de mensheid eigenlijk onder persoonlijke ontwikkeling  verstaat. Zo kreeg ik als boodschap van mijn opdrachtgever mee dat het niet al te zweverig mocht zijn, het moest toch ook vooral over persoonlijke effectiviteit gaan.

De Heilige Klootzak
 
Ieders carrièrepad kent ‘ups and downs’. Natuurlijk zijn er altijd mensen die roepen dat het hen altijd voor de wind gaat en volharden in de ontkenning dat ook zij minder goede tijden hebben gekend. Maar door de bank genomen krijgen we allemaal ons deel tegenslag in het leven. Gefeliciteerd! Het zijn groeipijnen!
 
 

Ik werd laatst wakker en kon me even niet herinneren waar ik was, zo intens had ik gedroomd. Naast mij aan de wand hing een schilderij van een man in kamerjas bij een openhaard in een kamer van een landhuis. Met een glas wijn in zijn hand straalde hij een prettige genoegzaamheid uit. Om hem heen waren, als in een strip, droomwolkjes getekend met daarin voorstellingen uit zijn leven: als jager, als zeiler, als rugbyer, als hockeyer en tennisser. Het was duidelijk, dit waren geen dromen; deze man had geleefd, successen behaald en was er trots op.